اگه صفا کردین و خاطرات خوشتون زنده شد نظر بدین

دوستان عزیزم عید خوبی داشته باشید        یاعلی

فرستنده مطلب : آشنا!

حالی نشد نصیبم از این رنج و زندگی پیری رسید غرق بطالت پس از شباب

(امام خمینی)

فرستنده مطلب : سید منصور موسوی سپهر

ترانه ی « سفر به خاطر وطن »

ترانه و طرح آهنگ : نادر ابراهیمی

تنظیم كننده برای اركستر  و رهبر گروه نوازندگان : فریدون شهبازیان

خواننده : محمد نوری

(این ترانه بوسیله گروه خوانندگان خردسال و نوجوان رادیو نیز خوانده شده.)

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس                 چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای بوسیدن خاك سر قله ها                    چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

ما برای آنكه ایران        گوهری تابان شود         خون دلها خورده ایم

                                                               خون دلها خورده ایم

ما برای آنكه ایران         خانه خوبان شود          رنج دوران برده ایم

                                                                رنج دوران برده ایم

ما برای بوئیدن بوی گل نسترن                       چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای نوشیدن شورابه های كویر                  چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

         ما برای خواندن این قصه عشق به خاك            خون دلها خورده ایم

                                                                        خون دلها خورده ایم

         ما برای جاودانه ماندن این عشق پاك               رنج دوران برده ایم

                                                                         رنج دوران برده ایم

 منبع: سایت شخصی آقای ابراهیمی

فرستنده مطلب (ماندگار)

چه ميهمانان بي دردسري هستند عاشقان

نه به دستي ظرفي را چرک ميکنند نه به حرفي دلي را آلوده

 تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت .

همه چيز اگر گاهي تيره مي نمايد / باز روشن مي شود زود /

 تنها فراموش مكن / كه اين حقيقتي است /

باراني بايد تا كه رنگين كماني برايد /

 خورشيد دوباره خواهد درخشيد / خيلي زود خواهي ديد

مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...

هيچ کسي به او کار نمي داد همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...

يک شب که مداد رنگي ها توي سياهي کاغذ گم شده بودند.

مداد سفيد تا صبح کار کرد...

ماه کشيد.مهتاب کشيد و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد

 صبح توي جعبه ي مداد رنگي جاي خالي اوبا هيچ رنگي پر نشد

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست.

 لازم نيست آن را در قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي.

پرهايش را بزن...

خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند

قلب، دانشمندترين فلاسفه و دانايان است, كسيكه صاحب قلب پاك باشد به نصيحت حكما احتياجي ندارد (ژان ژاك روسو) در كارهاي دشوار نشاط بسيار وجود دارد (پاستور)، آنكه پرنده نيست نبايد بر پرتگاهها آشيان سازد (نيچه)

هر گاه ديدي در اوج قدرت هستي به حباب فکر کن

دکتر علي شريعتي:در عجبم از مردمي که خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي کنند، و بر حسيني مي گريند که آزادانه زيست

 هلن كلر مي گويد:'' هنگامي كه دري از خوشبختي به روي ما بسته ميشود ، دري ديگر باز مي شود ولي ما اغلب چنان به دربسته چشم مي دوزيم كه درهاي باز را نمي بينيم

        ارسال شده توسط:  اکبرزاده

                               از دوست نخواهد به حقیقت جز دوست

حق از همه رو گر چه هویداست ولی

                       پنهان بود از کسی که در عشق دو روست

دست به دست هم دهیم و دلهایمان را یکی کنیم /

 بی هیچ پاداشی حراج محبت کنیم/

باور کنیم که همه ما خاطره ایم/

دیر یا زود رهگذر قافله ایم...

سید منصور

                                      ياعلي  

                   يا علي جان موسم تشنه لبي است
                                                                       جان من لبريز يارب ياربي است

 
                  من چه گويم يا علي از عشق تو؟
                                                                      روح من شد منجلي از عشق تو

 
                  تحفه عشقت جنونم مي دهي
                                                                      درد و غم از حد فزونم مي دهي

                  با نگاهت باز خوابم مي کني
                                                                     مست و مخمور و خرابم مي کني

                 شيعه چشم تو بودن ساده نيست
                                                                     رمز آهت را گشودن ساده نيست

                اي علي جان مرا محزون مکن
                                                                     از دو چشمم عشق را بيرون مکن

               مونس بي همدمي هايم تويي 
                                                                    مقتداي دين و دنيايم تويي

 
              بارها در چاه افتادم ولي
                                                                    دست من را مي گرفتي اي علي

 
             چاه بي تو مثل من تنها شده
                                                                   بغض من در چاه صبرت وا شده

             ده مرا يک جرعه اي زان مي علي
                                                                   سوختن در عشق تو تا کي علي؟

 
            يا علي در اشتياقت سوخت دل
                                                                   صبر را کاش از تو مي آموخت دل

           بين خون و خنجرم مگذار باز 
                                                                   خوار و خسته بر درم مگذار باز

           رد مکن دست مرا ، برگير علي
                                                                   با مريدان عشق از سر گير علي

          تشنه ام مگذار بر دريا علي
                                                                  جامي از عشقم بنوشان يا علي

          آخر اين دل فارغ از عشقت دل است؟
                                                                  زندگي بي مهر مولا مشکل است

          اي علي " لولاک هلکنا " بدان 
                                                                   پس نگاهت را مگير از بي کسان

 
          گفت پيغمبر سعادتمند بود
                                                                    هر که دارد حب مولا در وجود

 
         مهر مولا را نصيبم کن خدا
                                                                    بيش از اينها نا شکيبم کن خدا

دشت !

افسانه زندگی چنین است عزیز در سایه کوه باید از دشت

گذشت. 

سنگی که طاقت ضربه های تیشه را ندارد تندیس زیبا نخواهد

 شد / از زخم تیشه خسته نشو که وجودت شایسته تندیس

است.

اهورا مزدا

بیستون کندن فرهاد نه کاریست شگرف / شور شیرین به سر

 هر که فتد کوه کن است.

 (زرتشت)

 ناکجا آباد احساس وعقل پیش می روم صورت احساس را سیلی محکمی می نوازم وبغض در گلو در پیشگاه

عقل سر تعظیم فرود می آورم تنها نا باورانه در مه سکوت می کنم برق چشمانم را مدتهاست که به خزان

 شبهای تاریک فروخته ام......... نهراس از من من خود نیز از دورنگی ها...دروغ ها...گناه ها بیزارم و مانند

 تو وفا...عشق و عاطفه را دوست دارم مرا شریک خود بدان که اشکهایت را دوست ندارم ولی شادیت و

 لبخندت را دوست دارم ........... کسانی که زندگی را بستری از گلهای سرخ می دانند همیشه از خارهای آن

شکایت دارند.

آن وقت که دوستمان بدارند لجبازی میکنیم.......وبرای آن چه از دست رفته افسوس میخوریم.........

میگویند عاشقی یک روز است و پشیمانی اش هزار روز...... من هزار روز است که پشیمانم که چرا یک

 روز عاشق نشدم 

جملاتی از یک انسان خوش قلب وخالص

سلام

کاش خلوت تنهاييم را مي توانستم با کسي قسمت کنم

باید احتمال نبودن لحظه بعدي رو به همه داد شايد بيشتر از اين قدر همديگر را دانستيم

دلم هميشه تنگ است چون براي دل من هيچ قانوني نيست ودنيا جاي اين بي قانوني نيست

.....خوب و مهربان من هميشه درپناه حق سربلند وپيروز بمان وبه مهربانيت ادامه بده

هميشه باحق باش وبدان که حق هم هميشه با توست

علي يار ونگهدارتون باشه

جملات زیبا و صادقانه ای بود که دلم نیومد به این سادگی ازش بگذرم حیف بود که فقط من بخونمشون

          

                                            فردا   نه   امروز

 

به جای دسته گلی كه فردا برای قبرم نثار ميكنی امروز با شاخه گلی كوچك يادم كن

 به جای سيل اشك كه فردا به مزارم می ريزی امروز با تبسمی شادم كن

 به جای آن متن های تسليت گونه كه فردا در روزنامه ها برام می نويسی امروز با پيام كوچكی خوشحالم كن

 من امروز به تو نياز دارم نه فردا......

                       هرچند تو آن اشک را هم نخواهی ريخت..............!!!

سعی کن زندگی ات بر پایه صداقت استوار باشد
عوارض دروغگویی:

۱-عادت میشود  ۲-بالاخره گیر می افتید ( زبان بدن دروغ زبان را لو می دهد )     ۳-اعتماد را سلب می کند      ۴-روی دستگاههای عصبی تاثیر منفی می گذارد و همیشه باعث اظطراب میشود      ۵-رشد درونی را متوقف می کند      ۶-روابط را تخریب می کن

خزان و بهار

گاهي زندگي تبديل به خزان زردي مي شود و بعد از آن زمستاني نه چندان طولاني

ولي تا حال شده بهار بميرد و هرگز نيايد؟

پس هر خزاني را به اميد بهارش سپري کن و.......

شکست را آنقدر شکست بده تا از تو شکست بخورد

جملاتی زیبا از جبران خلیل جبران :

قاتل جسم به خاطر قتلش قصاص می شود اما قاتل روح نه...!       

   *    *    *

آیا خشونت با زشتی اش بهتر از خباثت با نرمی و لطافت نیست...؟

    *    *    *

کسی که تو را به معبد دردهایش راه نمی دهد نمی تواند تو را به خانه دوستی اش راه دهد ....

     *    *    *

اراده بشر مشیت الهی را تغییر نمی دهد چنان که منجمان نمی توانند مسیر ستارگان را تغییر دهند...

        *    *   
بر سر در منزلم نوشتم ((تقلیدهایت را بیرون بگذار و داخل شو )) دیگر هیچ کس به دیدارم نیامد...

      *     *     *

بیزارم از جماعتی که درشتی را شجاعت و نرمی را ترس می پندارند . بیزارم از جماعتی که پر حرفی را دانش و سکوت را نادانی و ظاهر سازی را هنر می پندارند...

        *     *     *

آنگاه که برای همسایه ات درد دل میکنی پاره ای از قلبت را به او می دهی . اگر بزرگ منش باشد سپاسگذار توست وگر نه تو را کوچک می شمارد....

از دوستانی که در این امر به من مشاوره دادند متشکرم مخصوصا جناب سید منصور